Big Cat

 

The term "big cat" is typically used to refer to any of the five living members of the genus Panthera, namely the tiger, lion, jaguar, leopard, and snow leopard, as well as the non-pantherine cheetah and cougar.^[1][2]

All cats descend from the Felidae family, sharing similar musculature, cardiovascular systems, skeletal frames, and behaviour. Both the cheetah and cougar differ physically from fellow big cats, and to a greater extent, other small cats. As obligate carnivores, big cats are considered apex predators, topping their food chain without natural predators of their own.^[3][4] Native ranges include the Americas, Africa, and Asia; the range of the leopard and tiger also extends into Europe, specifically in Russia.^[5]

                                  
                             

Source: https://en.wikipedia.org/wiki/Big_cat

Hyena

 

Hyenas, or hyaenas (from Ancient Greek ὕαινα, hýaina),^[1] are feliform carnivoran mammals of the family Hyaenidae /haɪˈɛnɪdiː/. With just four extant species (each in its own genus), it is the fifth-smallest family in the Carnivora and one of the smallest in the class Mammalia.^[2] Despite their low diversity, hyenas are unique and vital components of most African ecosystems.^[3]

Although phylogenetically closer to felines and viverrids, as part of suborder Feliformia, hyenas are behaviourally and morphologically similar to canids in several elements due to convergent evolution; both hyenas and canines are non-arboreal, cursorial hunters that catch prey with their teeth rather than claws. Both eat food quickly and may store it, and their calloused feet with large, blunt, nonretractable claws are adapted for running and making sharp turns. However, hyenas' grooming, scent marking, defecation habits, mating and parental behavior are consistent with the behavior of other feliforms.^[4]

Hyenas feature prominently in the folklore and mythology of human cultures that live alongside them. Hyenas are commonly viewed as frightening and worthy of contempt. In some cultures, hyenas are thought to influence people's spirits, rob graves, and steal livestock and children.^[5] Other cultures associate them with witchcraft, using their body parts in traditional medicine.^[6]

                                  
 

Source: https://en.wikipedia.org/wiki/Hyena

Μυρμήκια

 α μυρμήγκια είναι κοινωνικά έντομα της οικογένειας Formicidae (Μυρμηγκίδες) και μαζί με τις σφήκες και τις μέλισσες, αποτελούν την τάξη Υμενόπτερα. Τα μυρμήγκια εξελίχθηκαν από τους σφηκοειδείς προγόνους τους στα μέσα της Κρητιδικής περιόδου 110 έως 130 εκατομμύρια χρόνια πριν και διαχωρίστηκαν από αυτούς μετά την εμφάνιση των ανθοφόρων φυτών. Υπολογίζεται ότι υπάρχουν 22.000 είδη από τα οποία έχουν ταξινομηθεί περισσότερα από 12.500. Διακρίνονται εύκολα από τις αρθρωτές κεραίες τους και τη χαρακτηριστική δομή του σώματός τους καθώς τα τμήματά του ενώνονται με μικρές αρθρώσεις και η μέση τους είναι ιδιαίτερα λεπτή.^[1][2]

Τα μυρμήγκια σχηματίζουν αποικίες με μέγεθος που ποικίλει από μερικές δεκάδες θηρευτές που ζουν σε μικρές φυσικές κοιλότητες έως κοινωνίες με υψηλή οργάνωση που καλύπτουν μεγάλες περιοχές και αποτελούνται από εκατομμύρια μέλη. Οι μεγαλύτερες αποικίες αποτελούνται κυρίως από στείρα άπτερα θηλυκά που σχηματίζουν τάξεις «εργατών», «στρατιωτών», ή άλλες εξειδικευμένες ομάδες. Σχεδόν όλες οι αποικίες μυρμηγκιών έχουν κάποια γόνιμα αρσενικά που αποκαλούνται κηφήνες και ένα ή περισσότερα γόνιμα θηλυκά που αποκαλούνται βασίλισσες. Οι αποικίες περιγράφονται κάποιες φορές ως υπεροργανισμοί επειδή τα μυρμήγκια μοιάζουν να συμπεριφέρονται σαν μια ενιαία ύπαρξη, καθώς εργάζονται συλλογικά για να υποστηρίξουν την αποικία.^[3]

Τα μυρμήγκια μελιού αποθηκεύουν τροφή για να μην κινδυνέψει η αποικία από λιμό.

Τα μυρμήγκια έχουν αποικίσει σχεδόν κάθε ηπειρωτική περιοχή της Γης. Τα μόνα μέρη στα οποία δεν υπάρχουν αυτόχθονες πληθυσμοί μυρμηγκιών είναι η Ανταρκτική και κάποια απομακρυσμένα ή αφιλόξενα νησιά. Τα μυρμήγκια ευημερούν σχεδόν σε όλα τα οικοσυστήματα, και αποτελούν ίσως και το 15-25% της βιομάζας των ζώων της ξηράς.^[4] Η επιτυχία τους σε τόσα πολλά περιβάλλοντα έχει αποδοθεί στην κοινωνική τους οργάνωση και την ικανότητά τους να τροποποιούν οικοτόπους, να αξιοποιούν πόρους και να αμύνονται. Η μακροχρόνια παράλληλη εξελικτική πορεία τους με άλλα είδη δημιούργησε μιμητικές, συμβιωτικές, παρασιτικές σχέσεις και σχέσεις αμοιβαιότητας.^[5]

Όλες οι αποικίες παρουσιάζουν καταμερισμό εργασίας, επικοινωνία μεταξύ των ατόμων, και ικανότητα επίλυσης περίπλοκων προβλημάτων.^[6] Αυτοί οι παραλληλισμοί με τις ανθρώπινες κοινωνίες έχουν αποτελέσει πηγή έμπνευσης και αντικείμενο μελέτης. 

Πηγή:  https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%85%CF%81%CE%BC%CE%AE%CE%B3%CE%BA%CE%B9

Βραδύπους

 

Οι βραδύποδες φτάνουν σε ύψος τα 50-75 εκ., έχουν πολύ κοντή ή και καθόλου ουρά και άκρα μακριά με μεγάλα νύχια ζυγίζουν από 4 έως 7 κιλά. Το κεφάλι τους είναι μικρό και στρογγυλωπό, με κοντό ρύγχος και τρίχωμα. Ο λαιμός του είναι εξαιρετικά εύκαμπτος: Μπορούν να τον γυρίσουν μέχρι και 270°, χωρίς να κουνήσουν το υπόλοιπο σώμα. Τρέφονται αποκλειστικά με φύλλα και ζουν μοναχικά, κρυμμένοι στα δάση της Ονδούρας, της Παραγουάης και της Βόρειας Αργεντινής. Περνούν τον περισσότερο χρόνο γαντζωμένοι στα κλαδιά των δένδρων των τροπικών δασών και μετακινούνται από το ένα κλαδί στο άλλο με την ράχη προς τα κάτω. Το σώμα τους καλύπτεται από τρίχωμα, το οποίο φαίνεται πρασινωπό, καθώς φιλοξενεί μικρά φύκη, και η θερμοκρασία του κυμαίνεται από τους 20 έως τους 32 βαθμούς, ανάλογα με την εξωτερική. Οι βραδύποδες θεωρούνται σύμβολο της οκνηρίας, καθώς κινούνται πολύ αργά. Υπάρχουν δύο γένη τα Bradypus και Choloepus. Τα πιο κοινά είδη είναι ο τριδάκτυλος βραδύπους (Bradypus tridaktylus) ή άι-άι, λόγω της φωνής του, και ο διδάκτυλος βραδύπους (Choloepus didaktylus), που είναι γνωστός ως ουνάου. 

 

                                   

 

Πηγή:  https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CF%81%CE%B1%CE%B4%CF%8D%CF%80%CE%BF%CF%85%CF%82

Snake

 

Snakes are elongated, limbless, carnivorous reptiles of the suborder Serpentes /sɜːrˈpɛntiːz/.^[2] Like all other squamates, snakes are ectothermic, amniote vertebrates covered in overlapping scales. Many species of snakes have skulls with several more joints than their lizard ancestors, enabling them to swallow prey much larger than their heads (cranial kinesis). To accommodate their narrow bodies, snakes' paired organs (such as kidneys) appear one in front of the other instead of side by side, and most have only one functional lung. Some species retain a pelvic girdle with a pair of vestigial claws on either side of the cloaca. Lizards have evolved elongate bodies without limbs or with greatly reduced limbs about twenty-five times independently via convergent evolution, leading to many lineages of legless lizards.^[3] These resemble snakes, but several common groups of legless lizards have eyelids and external ears, which snakes lack, although this rule is not universal (see Amphisbaenia, Dibamidae, and Pygopodidae).

Living snakes are found on every continent except Antarctica, and on most smaller land masses; exceptions include some large islands, such as Ireland, Iceland, Greenland, the Hawaiian archipelago, and the islands of New Zealand, as well as many small islands of the Atlantic and central Pacific oceans.^[4] Additionally, sea snakes are widespread throughout the Indian and Pacific oceans. Around thirty families are currently recognized, comprising about 520 genera and about 3,900 species.^[5] They range in size from the tiny, 10.4 cm-long (4.1 in) Barbados threadsnake^[6] to the reticulated python of 6.95 meters (22.8 ft) in length.^[7] The fossil species Titanoboa cerrejonensis was 12.8 meters (42 ft) long.^[8] Snakes are thought to have evolved from either burrowing or aquatic lizards, perhaps during the Jurassic period, with the earliest known fossils dating to between 143 and 167 Ma ago.^[9][10] The diversity of modern snakes appeared during the Paleocene epoch (c. 66 to 56 Ma ago, after the Cretaceous–Paleogene extinction event). The oldest preserved descriptions of snakes can be found in the Brooklyn Papyrus.

Most species of snake are nonvenomous and those that have venom use it primarily to kill and subdue prey rather than for self-defense. Some possess venom that is potent enough to cause painful injury or death to humans. Nonvenomous snakes either swallow prey alive or kill by constriction. 

 

 
                                                                                                 

Source: https://en.wikipedia.org/wiki/Snake

Ιπποπόταμος

 

Οι ιπποπόταμοι είναι ζώα που ζουν σε αγέλες με πληθυσμό έως και 40 ζώα. Δεν είναι καθόλου κοινωνικά ως προς κάποιο άλλο ζώο ή άνθρωπο και έχει καταγραφεί μάλιστα ότι είναι πολύ επιθετικά. Η διάρκεια ζωής τους είναι 40-50 έτη. Τα θηλυκά φτάνουν στη σεξουαλική ωρίμανση στα 5 με 6 χρόνια τους και έχουν κύηση διάρκειας 8 μηνών.

Έχουν μήκος 3,5 μέτρα και 1,5 μέτρα ύψος στο ακρώμιο, και θεωρούνται, μαζί με το λευκό ρινόκερο τα μεγαλύτερα στεριανά ζώα μετά τον ελέφαντα (οι γνώμες των ειδικών διίστανται ως προς το ποιο από τα δύο είναι μεγαλύτερο).

Ιπποπόταμος με το μικρό του στον ζωολογικό κήπο της Πράγας

Φαίνεται ότι οι αρσενικοί ιπποπόταμοι αυξάνουν διαρκώς σε μέγεθος σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους, ενώ οι θηλυκοί φτάνουν στο μέγιστο βάρος τους γύρω στην ηλικία των 25 ετών. Τα θηλυκά, που δεν ξεπερνούν τον 500 κιλά σε βάρος, είναι μικρότερα από τα αρσενικά (φυλετικός διμορφισμός), τα οποία μπορούν να ζυγίζουν έως και 1600 κιλά. Παρά τον όγκο τους, οι ιπποπόταμοι τρέχουν γρηγορότερα από τον άνθρωπο. Η ταχύτητά τους ποικίλλει από 30 έως 50 χλμ/ώρα.

Ιπποπόταμος κάτω από την επιφάνεια του νερού

Τα μάτια, τα αυτιά και τα ρουθούνια του ιπποπόταμου είναι τοποθετημένα ψηλά στο κρανίο του. Αυτό του επιτρέπει να περνά τις περισσότερες ώρες της ημέρας μισοβυθισμένος στα νερά τροπικών ποταμών, αποφεύγοντας τη ζέστη και τα ηλιακά εγκαύματα. Για επιπλέον προστασία από τον ήλιο, το δέρμα του εκκρίνει μια φυσική αντιηλιακή ουσία με αντιβακτηριακές ιδιότητες, που είναι κόκκινη στο χρώμα, και καμιά φορά αναφέρεται ως «ιδρώτας αίματος», αλλά δεν είναι ούτε αίμα, ούτε ιδρώτας. Στην αρχή της έκκρισής της η ουσία είναι άχρωμη, αλλά γρήγορα γίνεται κόκκινη και καταλήγει καφέ. 

 Πηγή:  https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%80%CF%80%CE%BF%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%BF%CF%82

Killer Orcas

 

The orca or killer whale (Orcinus orca) is a toothed whale belonging to the oceanic dolphin family, of which it is the largest member. It is the only extant species in the genus Orcinus and is recognizable by its black-and-white patterned body. A cosmopolitan species, orcas can be found in all of the world's oceans in a variety of marine environments, from Arctic and Antarctic regions to tropical seas.

Orcas have a diverse diet, although individual populations often specialize in particular types of prey. Some feed exclusively on fish, while others hunt marine mammals such as seals and other species of dolphin. They have been known to attack baleen whale calves, and even adult whales. Orcas are apex predators, as they have no natural predators. They are highly social; some populations are composed of very stable matrilineal family groups (pods) which are the most stable of any animal species. Their sophisticated hunting techniques and vocal behaviours, which are often specific to a particular group and passed across generations, have been described as manifestations of animal culture.

The International Union for Conservation of Nature assesses the orca's conservation status as data deficient because of the likelihood that two or more orca types are separate species. Some local populations are considered threatened or endangered due to prey depletion, habitat loss, pollution (by PCBs), capture for marine mammal parks, and conflicts with human fisheries. In late 2005, the southern resident orcas, which swim in British Columbia and Washington waters, were placed on the U.S. Endangered Species list.

Wild orcas are not considered a threat to humans, and no fatal attack on humans has ever been documented. There have been cases of captive orcas killing or injuring their handlers at marine theme parks. Orcas feature strongly in the mythologies of indigenous cultures, and their reputation in different cultures ranges from being the souls of humans to merciless killers. 

                              
                                      

Source: https://en.wikipedia.org/wiki/Orca

Μυρμηκοφάγος

 

Ο μυρμηγκοφάγος είναι κοινή ονομασία για τα τέσσερα είδη θηλαστικών της υποτάξεως των Σκωληκόγλωσσων^[1] κοινώς γνωστών για την διατροφή τους με μυρμήγκια και τερμίτες.^[2] Μαζί με τους βραδύποδες, αποτελούν την τάξη των Βραδυποδομόρφων. Η ονομασία "μυρμηγκοφάγος" χρησιμοποιείται επίσης για μη συγγενικά ζώα όπως τα άαρντβαρκ, τα νούμπατ, οι έχιδνες, οι παγκολίνοι και κάποια μέλη της οικογένειας των Οικοβιιδών.

Τα σωζόμενα είδη περιλαμβάνουν τον γιγάντιο μυρμηγκοφάγο Myrmecophaga tridactyla - Μυρμηκοφάγος ο τριδάκτυλος, με μήκος περίπου 1,8 μέτρα μαζί με την ουρά· τον μεταξένιο μυρμηγκοφάγο Cyclopes didactylus - Κυκλόπους ο διδάκτυλος, με μήκος περίπου 35 εκατοστόμετρα· τον ταμαντούα του νότου Ταμαντούα η τετραδάκτυλος, με μήκος περίπου 1,2 μέτρα και τον ταμαντούα του Μεξικού Tamandua mexicana - Ταμαντούα η μεξικάνα παρομοίων διαστάσεων.

              

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%85%CF%81%CE%BC%CE%B7%CE%B3%CE%BA%CE%BF%CF%86%CE%AC%CE%B3%CE%BF%CF%82

Giant Panda

 

The giant panda (Ailuropoda melanoleuca, sometimes panda bear or simply panda), is a bear species endemic to China.^[4] It is characterised by its bold black-and-white coat and rotund body. The name "giant panda" is sometimes used to distinguish it from the red panda, a neighboring musteloid. Though it belongs to the order Carnivora, the giant panda is a folivore, with bamboo shoots and leaves making up more than 99% of its diet.^[5] Giant pandas in the wild occasionally eat other grasses, wild tubers, or even meat in the form of birds, rodents, or carrion. In captivity, they may receive honey, eggs, fish, yams, shrub leaves, oranges, or bananas along with specially prepared food.^[6][7]

The giant panda lives in a few mountain ranges in central China, mainly in Sichuan, and also in neighbouring Shaanxi and Gansu.^[8] As a result of farming, deforestation, and other development, the giant panda has been driven out of the lowland areas where it once lived, and it is a conservation-reliant vulnerable species.^[9][10] A 2007 report showed 239 pandas living in captivity inside China and another 27 outside the country.^[11] By December 2014, 49 giant pandas lived in captivity outside China, living in 18 zoos in 13 countries.^[12] Wild population estimates vary; one estimate shows that there are about 1,590 individuals living in the wild,^[11] while a 2006 study via DNA analysis estimated that this figure could be as high as 2,000 to 3,000.^[13] Some reports also show that the number of giant pandas in the wild is on the rise.^[14] By March 2015, the wild giant panda population had increased to 1,864 individuals.^[15] In 2016, it was reclassified on the IUCN Red List from "endangered" to "vulnerable",^[1] affirming decade-long efforts to save the panda. In July 2021, Chinese authorities also reclassified the giant panda as vulnerable.^[16]

The giant panda has often served as China's national symbol, appeared on Chinese Gold Panda coins since 1982 and as one of the five Fuwa mascots of the 2008 Summer Olympics. 

                                                 

Πηγή: https://en.wikipedia.org/wiki/Giant_panda

Ελέφαντας

Οι Ελέφαντες είναι μεγαλα θηλαστικά της οικογένειας των Ελεφαντιδών και της τάξεως των Προβοσκιδοειδών. Παραδοσιακώς, αναγνωρίζονται δύο είδη, ο αφρικανικός ελέφαντας (Loxodonta africana - Λοξόδοντα η αφρικανή) και ο ασιατικός ελέφαντας (Elephas maximus - Ελέφας ο μάξιμος). Ορισμένα στοιχεία δείχνουν οι αφρικανικοί ελέφαντες της σαβάνας και οι αφρικανικοί ελέφαντες των δασών αποτελούν ξεχωριστά είδη (L. africana - Λ. αφρικανή και L. cyclotis - Λ. κύκλωτις αντιστοίχως). Οι ελέφαντες είναι διάσπαρτοι σε όλη την υποσαχάρια Αφρική, την νότια Ασία και την νοτιοανατολική Ασία. Οι Ελεφαντίδες είναι η μόνη επιζώσα οικογένεια της τάξεως των Προβοσκιδοειδών· άλλες, τώρα εξαφανισμένες, οικογένειες της τάξεως περιλαμβάνουν τα μαμούθ και τους μαστόδοντες. Οι αρσενικοί αφρικανικοί ελέφαντες είναι τα μεγαλύτερα επιζώντα χερσαία ζώα και μπορούν να φτάσουν σε ύψος τα 4 μέτρα και σε βάρος τα 7000 χιλιόγραμμα. Όλοι οι ελέφαντες έχουν πολλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά εκ των οποίων το πλέον αξιοσημείωτο είναι μία μεγάλη προβοσκίδα, χρησιμοποιούμενη για πολλούς σκοπούς, ιδιαίτερα στην αναπνοή, στην ανύψωση του νερού και στην σύλληψη αντικειμένων. Οι κοπτήρες τους αναπτύσσονται σε χαυλιόδοντες, οι οποίοι εξυπηρετούν ως όπλα και ως εργαλεία για τη μετακίνηση αντικειμένων και το σκάψιμο. Τα μεγάλα πτερύγια των αυτιών των ελεφάντων βοηθούν στον έλεγχο της θερμοκρασίας του σώματός τους. Τα πόδια τους, που μοιάζουν με κίονες, μπορούν να φέρουν το μεγάλο τους βάρος. Οι αφρικανικοί ελέφαντες έχουν μεγαλύτερα αυτιά και κοίλη ράχη ενώ οι ασιατικοί ελέφαντες έχουν μικρότερα αυτιά και κυρτή ή επίπεδη ράχη.

Οι ελέφαντες είναι χορτοφάγοι και μπορούν να βρεθούν σε διάφορα ενδιαιτήματα όπως οι σαβάνες, τα δάση, οι έρημοι και τα τενάγη. Προτιμούν να μένουν κοντά σε νερό. Θεωρούνται ότι είναι βασικά είδη λόγω της επιδράσεώς τους στα περιβάλλοντά τους. Τα άλλα ζώα τείνουν να κρατούν αποστάσεις και οι θηρευτές όπως τα λιοντάρια, οι τίγρεις, οι ύαινες και οι άγριοι σκύλοι συνήθως στοχεύουν μόνο τους νεαρούς ελέφαντες. Τα θηλυκά τείνουν να ζουν σε οικογενειακές ομάδες, οι οποίες μπορούν να αποτελούνται από ένα θηλυκό με τα μικρά της ή αρκετά συγγενικά θηλυκά με τα μικρά τους. Οι ομάδες έχουν επικεφαλής ένα άτομο συνήθως το γηραιότερο θηλυκό. Οι ελέφαντες έχουν μία κοινωνία σχάσεως-συντήξεως στην οποία πολλαπλές οικογενειακές ομάδες ενώνονται για να κοινωνικοποιηθούν. Τα αρσενικά αφήνουν τις οικογενειακές τους ομάδες όταν φτάνουν στην εφηβεία και μπορεί να ζήσουν μόνα ή με άλλα αρσενικά. Τα ενήλικα αρσενικά κυρίως αλληλεπιδρούν με τις οικογενειακές ομάδες, όταν ψάχνουν ζευγάρι και εισέρχονται σε μία κατάσταση αυξημένης τεστοστερόνης και επιθετικότητας γνωστή ως μαστ, η οποία τους βοηθά να αποκτήσουν κυριότητα και αναπαραγωγική επιτυχία. Τα μικρά είναι το κέντρο της προσοχής στις οικογενειακές ομάδες τους και βασίζονται στις μητέρες μέχρι το τρίτο έτος της ηλικίας τους. Οι ελέφαντες μπορούν να ζήσουν έως και 70 χρόνια στην φύση. Επικοινωνούν με αγγίγματα, οπτικά, οσμές και ήχους· οι ελέφαντες χρησιμοποιούν υποήχους και σεισμική επικοινωνία για μεγάλες αποστάσεις. Η νοημοσύνη των ελεφάντων έχει συγκριθεί με αυτή των πρωτευόντων και των κητωδών. Φαίνεται να έχουν αυτοεπίγνωση και δείχνουν ενσυναίσθηση για ετοιμοθάνατα ή νεκρά άτομα του είδους τους.

Οι αφρικανικοί ελέφαντες κατατάσσονται ως εύτρωτο είδος από την Διεθνή Ένωση Προστασίας της Φύσης (IUCN), ενώ ο ασιατικός ταξινομείται ως κινδυνέυον. Μία από τις μεγαλύτερες απειλές των πληθυσμών των ελεφάντων είναι το εμπόριο ελεφαντοδόντου, καθώς τα ζώα θηρεύονται λαθραίως για τους χαυλιόδοντές τους. Άλλες απειλές για τους αγρίους ελέφαντες περιλαμβάνουν την καταστροφή των ενδιαιτημάτων και τις συγκρούσεις με τους τοπικούς πληθυσμούς. Οι ελέφαντες χρησιμοποιούνται ως ζώα εργασίας στην Ασία. Στο παρελθόν χρησιμοποιούνταν στον πόλεμο· σήμερα, συχνά εκτίθενται σε ζωολογικούς κήπους και σε τσίρκα. Οι ελέφαντες είναι εξαιρετικά αναγνωρίσιμοι και εμφανίζονται στην τέχνη, την λαογραφία, την θρησκεία, την λογοτεχνία και τον λαϊκό πολιτισμό. 

                                 

 Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%AD%CF%86%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82

Track and field

 Track and field is a sport that includes athletic contests based on running, jumping, and throwing skills.^[1] The name is derived from where the sport takes place, a running track and a grass field for the throwing and some of the jumping events. Track and field is categorized under the umbrella sport of athletics, which also includes road running, cross country running and racewalking. 

 Πηγή:https://en.wikipedia.org/wiki/Track_and_field